<img src="nonflash.gif" width=300 height=60 border=0>

 












 

    Przyrządy do pomiaru wilgotności:
     
  • higrometry (z grec. hygros - wilgotny, mokry) - wykorzystujące zmiany własności pewnych substancji w wyniku zmiany wilgotności badanego ośrodka
  • psychrometry (z grec. psychros - zimny, chłodny) - składają się z dwóch termometrów (zwanych odpowiednio wilgotnym i suchym - zbiorniczek rtęciowy jednego z nich owinięty jest stale zwilżoną szmatką bawełnianą)
   Pierwsze próby zbadania zawartości pary wodnej przeprowadził Leonardo da Vinci w roku 1500. Jako materiał higroskopijny, zmieniający swoje właściwości pod wpływem wilgotnego powietrza, zastosował kulę z bawełny lub wełny. Kula absorbując wilgoć z otoczenia zwiększała swoją masę - wychylenia wagi wskazywały zmiany wilgotności otoczenia.
   Miernik ten był bardzo mało dokładny - szukano więc innych materiałów higroskopijnych - pochodzenia organicznego (np. włosy ludzkie, tkanki zwierząt - jelita owiec, żabiej skóry, tkanki roślin - sznury lniane, konopie indyjskie, trawę morską itp) i nieorganicznego (minerały - opal wodnisty, substancje chemiczne - sól kuchenna z domieszką tlenku glinu, kwas siarkowy, siarczan potasowy). Stosując jelita owiec utworzono urządzenie „przepowiadające pogodę” - tzw. higrometr holenderski, odpowiednik naszego „Górala i Góralki”. Higrometr ten posiadał tarczę z dwoma lalkami - mężczyzna z parasolem (zwiastował złą pogodę, deszcze) oraz kobieta z wachlarzem (symbolizowała dobrą pogodę). Przy dużej wilgotności powietrza przesuwała się do przodu figurka mężczyzny, a przy małej - figurka kobiety.
Schemat higrometru włosowego    Pod koniec XVIII zbudowano pierwszy higrometr włosowy - włosy ludzkie jako materiał higroskopijny są stosowane do dnia dzisiejszego.
    Budowa higrometru włosowego:
  1. Włosy ludzkie
  2. Dźwignia
  3. Wskazówka
  4. Podzielnia
   Mimo prostej budowy oraz potrzeby „kalibracji” przyrządu (co ok. 2 tyg. należy owijać higrometr wilgotnym ręcznikiem oraz w miarę potrzeby „ustawiać” wskazówkę na 95%) - higrometr włosowy z uwagi na swoją stosunkowo dużą dokładność jest do dnia dzisiejszego używany. Po zamontowaniu pisaka i taśmy pomiarowej otrzymuje się higrograf - miernik wraz z rejestratorem zmian wilgotności względnej
Schemat psychrometru Assmanna    Na początku XIX wieku skonstruowano przyrząd do pomiaru wilgotności powietrza na podstawie dwóch termometrów (psychrometr Augusta). Dwa identyczne termometry są zawieszone obok siebie - jeden jest „suchy”, natomiast zbiorniczek rtęciowy drugiego z nich owinięty jest stale zwilżoną szmatką bawełnianą. Ruch powietrza powoduje odparowywanie wody ze szmatki i oziębianie bańki termometru „mokrego”. Różnica wskazań obu termometrów jest miarą wilgotności - wilgotność względną powietrza odczytuje się z wykresu lub z tablic psychrometrycznych. Aby ruch powietrza oziębiającego bańkę był stały - zamontowano dodatkowo wentylator promieniowy (psychrometr Assmanna). Stała prędkość przepływu powietrza zapewnia dużą dokładność.
    Budowa psychrometru Assmanna:
  1. Termometr „suchy”
  2. Termometr „wilgotny”
  3. Tkanina zwilżająca
  4. Przepływ powietrza
  5. Wentylator promieniowy
  6. Napęd wentylatora - mechaniczny (sprężyna) lub elektryczny (silniczek)

 

do góry

[Start] [Manometry] [Separatory] [Termometry] [Obudowy] [Higrometry] [Jednostki] [Leksykon] [Inne] [Kontakt] [Linki]

Włodzimierz Olczak © 2002-2011